οὐ μᾶλλον, ὡς ἔοικεν, ἢ λυπήσομεν.Μενέλαοςἕν σοι φράσω· τόνδʼ ἐστὶν οὐχὶ θαπτέον.Τεῦκροςἀλλʼ ἀντακούσει τοῦτον ὡς τεθάψεται.Μενέλαοςἤδη ποτʼ εἶδον ἄνδρʼ ἐγὼ γλώσσῃ θρασὺνναύτας ἐφορμήσαντα χειμῶνος τὸ πλεῖν,ᾧ φθέγμʼ ἂν οὐκ ἂν ηὗρες, ἡνίκʼ ἐν κακῷχειμῶνος εἴχετʼ, ἀλλʼ ὑφʼ εἵματος κρυφεὶςπατεῖν παρεῖχε τῷ θέλοντι ναυτίλων.οὕτω δὲ καὶ σὲ καὶ τὸ σὸν λάβρον στόμασμικροῦ νέφους τάχʼ ἄν τις ἐκπνεύσας μέγαςχειμὼν κατασβέσειε τὴν πολλὴν βοήν.Τεῦκροςἐγὼ δέ γʼ ἄνδρʼ ὄπωπα μωρίας πλέων,ὃς ἐν κακοῖς ὕβριζε τοῖσι τῶν πέλας.κᾆτʼ αὐτὸν εἰσιδών τις ἐμφερὴς ἐμοὶὀργήν θʼ ὅμοιος εἶπε τοιοῦτον λόγον·ὤνθρωπε, μὴ δρᾶ τοὺς τεθνηκότας κακῶς·εἰ γὰρ ποήσεις, ἴσθι πημανούμενος.τοιαῦτʼ ἄνολβον ἄνδρʼ ἐνουθέτει παρών.ὁρῶ δέ τοί νιν, κἄστιν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,οὐδείς ποτʼ ἄλλος ἢ σύ. μῶν ᾐνιξάμην;