τέλος δʼ ἀπωστὸς γῆς ἀπορριφθήσομαι,δοῦλος λόγοισιν ἀντʼ ἐλευθέρου φανείς.τοιαῦτα μὲν κατʼ οἶκον· ἐν Τροίᾳ δέ μοιπολλοὶ μὲν ἐχθροί, παῦρα δʼ ὠφελήσιμα.καὶ ταῦτα πάντα σοῦ θανόντος ηὑρόμην.οἴμοι, τί δράσω; πῶς σʼ ἀποσπάσω πικροῦ·τοῦδʼ αἰόλου κνώδοντος, ὦ τάλας, ὑφʼ οὗφονέως ἄρʼ ἐξέπνευσας; εἶδες ὡς χρόνῳἔμελλέ σʼ Ἕκτωρ καὶ θανὼν ἀποφθίσειν;σκέψασθε, πρὸς θεῶν, τὴν τύχην δυοῖν βροτοῖν.Ἕκτωρ μέν, ᾧ δὴ τοῦδʼ ἐδωρήθη πάρα,ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγωνἐκνάπτετʼ αἰέν, ἔστʼ ἀπέψυξεν βίον·οὗτος δʼ ἐκείνου τήνδε δωρεὰν ἔχωνπρὸς τοῦδʼ ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι.ἆρʼ οὐκ Ἐρινὺς τοῦτʼ ἐχάλκευσεν ξίφοςκἀκεῖνον Ἅιδης, δημιουργὸς ἄγριος;ἐγὼ μὲν οὖν καὶ ταῦτα καὶ τὰ πάντʼ ἀεὶφάσκοιμʼ ἂν ἀνθρώποισι μηχανᾶν θεούς·ὅτῳ δὲ μὴ τάδʼ ἐστὶν ἐν γνώμῃ φίλα,