μετοικίας δʼ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.Ἀντιγόνηὦ τύμβος, ὦ νυμφεῖον, ὦ κατασκαφὴςοἴκησις ἀείφρουρος, οἷ πορεύομαιπρὸς τοὺς ἐμαυτῆς, ὧν ἀριθμὸν ἐν νεκροῖςπλεῖστον δέδεκται Φερσέφασσʼ ὀλωλότων·ὧν λοισθία ʼγὼ καὶ κάκιστα δὴ μακρῷκάτειμι, πρίν μοι μοῖραν ἐξήκειν βίου.ἐλθοῦσα μέντοι κάρτʼ ἐν ἐλπίσιν τρέφωφίλη μὲν ἥξειν πατρί, προσφιλὴς δὲ σοί,μῆτερ, φίλη δὲ σοί, κασίγνητον κάρα·ἐπεὶ θανόντας αὐτόχειρ ὑμᾶς ἐγὼἔλουσα κἀκόσμησα κἀπιτυμβίουςχοὰς ἔδωκα. νῦν δέ, Πολύνεικες, τὸ σὸνδέμας περιστέλλουσα τοιάδʼ ἄρνυμαι.καίτοι σʼ ἐγὼ ʼτίμησα τοῖς φρονοῦσιν εὖ.οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἄν, εἰ τέκνων μήτηρ ἔφυν,οὔτʼ εἰ πόσις μοι κατθανὼν ἐτήκετο,βίᾳ πολιτῶν τόνδʼ ἂν ᾐρόμην πόνον.τίνος νόμου δὴ ταῦτα πρὸς χάριν λέγω;πόσις μὲν ἄν μοι κατθανόντος ἄλλος ἦν,