τῷ δʼ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆςἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δʼ ἔποςἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,ἆρʼ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτηνκέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ πρόσπολοι,ἴτʼ ἆσσον ὠκεῖς καὶ παραστάντες τάφῳἀθρήσαθʼ, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆδύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονοςφθόγγον συνίημʼ ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.Ἄγγελοςτάδʼ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελευσμάτωνἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματιτὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,τὸν δʼ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰνκαὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσωχωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα