κἀν ᾧ τὸ κεῖσε δεῦρό τʼ ἐξορμώμεθα,ὁρῶμεν αὐτὴν ἀμφιπλῆγι φασγάνῳπλευρὰν ὑφʼ ἧπαρ καὶ φρένας πεπληγμένην.ἰδὼν δʼ ὁ παῖς ᾤμωξεν· ἔγνω γὰρ τάλαςτοὔργον κατʼ ὀργὴν ὡς ἐφάψειεν τόδε,ὄψʼ ἐκδιδαχθεὶς τῶν κατʼ οἶκον οὕνεκαἄκουσα πρὸς τοῦ θηρὸς ἔρξειεν τάδε.κἀνταῦθʼ ὁ παῖς δύστηνος οὔτʼ ὀδυρμάτωνἐλείπετʼ οὐδέν, ἀμφί νιν γοώμενος,οὔτʼ ἀμφιπίπτων στόμασιν, ἀλλὰ πλευρόθενπλευρὰν παρεὶς ἔκειτο πόλλʼ ἀναστένων,ὥς νιν ματαίως αἰτίᾳ βάλοι κακῇ,κλαίων ὁθούνεκʼ ἐκ δυοῖν ἔσοιθʼ ἅμα,πατρός τʼ ἐκείνης τʼ, ὠρφανισμένος βίον.τοιαῦτα τἀνθάδʼ ἐστίν· ὥστʼ εἴ τις δύοἢ καί τι πλείους ἡμέρας λογίζεται,μάταιός ἐστιν· οὐ γὰρ ἔσθʼ ἥ γʼ αὔριον,πρὶν εὖ πάθῃ τις τὴν παροῦσαν ἡμέραν.