τᾶς παλαιφάτου προνοίας,ὅ τʼ ἔλακεν, ὁπότε τελεόμηνος ἐκφέροιδωδέκατος ἄροτος, ἀναδοχὰν τελεῖν πόνωντῷ Διὸς αὐτόπαιδι· καὶ τάδʼ ὀρθῶςἔμπεδα κατουρίζει. πῶς γὰρ ἂν ὁ μὴ λεύσσωνἔτι ποτʼ ἔτʼ ἐπίπονον πόνων ἔχοι θανὼν λατρείαν;
Χορόςεἰ γάρ σφε Κενταύρου φονίᾳ νεφέλᾳχρίει δολοποιὸς ἀνάγκαπλευρά, προστακέντος ἰοῦ,ὃν τέκετο θάνατος, ἔτρεφε δʼ αἰόλος δράκων,πῶς ὅδʼ ἂν ἀέλιον ἕτερον ἢ τανῦν ἴδοι,δεινοτάτῳ μὲν ὕδρας προστετακὼςφάσματι; μελαγχαίτα δʼ ἄμμιγά νιν αἰκίζειΝέσσου ὑποφόνια δολιόμυθα κέντρʼ ἐπιζέσαντα.
Χορόςὧν ἅδʼ ἁ τλάμων ἄοκνος μεγάλαν προορῶσαδόμοισι βλάβαν νέωνἀΐσσουσαν γάμων τὰ μὲν αὐτὰ προσέβαλε, τὰδʼ ἀπʼ ἀλλόθρουγνώμας μολόντʼ ὀλεθρίαισι συναλλαγαῖςἦ που ὀλοὰ στένει,