καὶ πρῶτα μὲν δείλαιος ἵλεῳ φρενί,κόσμῳ τε χαίρων καὶ στολῇ, κατηύχετο·ὅπως δὲ σεμνῶν ὀργίων ἐδαίετοφλὸξ αἱματηρὰ κἀπὸ πιείρας δρυός,ἱδρὼς ἀνῄει χρωτί, καὶ προσπτύσσεταιπλευραῖσιν ἀρτίκολλος, ὥστε τέκτονος,χιτὼν ἅπαν κατʼ ἄρθρον· ἦλθε δʼ ὀστέωνἀδαγμὸς ἀντίσπαστος· εἶτα φοινίαςἐχθρᾶς ἐχίδνης ἰὸς ὣς ἐδαίνυτο.ἐνταῦθα δὴ ʼβόησε τὸν δυσδαίμοναΛίχαν, τὸν οὐδὲν αἴτιον τοῦ σοῦ κακοῦ,ποίαις ἐνέγκοι τόνδε μηχαναῖς πέπλον·ὁ δʼ οὐδὲν εἰδὼς δύσμορος τὸ σὸν μόνηςδώρημʼ ἔλεξεν, ὥσπερ ἦν ἐσταλμένον.κἀκεῖνος ὡς ἤκουσε καὶ διώδυνοςσπαραγμὸς αὐτοῦ πλευμόνων ἀνθήψατο,μάρψας ποδός νιν, ἄρθρον ᾗ λυγίζεται,ῥιπτεῖ πρὸς ἀμφίκλυστον ἐκ πόντου πέτραν·κόμης δὲ λευκὸν μυελὸν ἐκραίνει, μέσουκρατὸς διασπαρέντος αἵματός θʼ ὁμοῦ.