γλαυκῆς ὀπώρας ὥστε πίονος ποτοῦχυθέντος εἰς γῆν Βακχίας ἀπʼ ἀμπέλου.Δηιάνειραὥστʼ οὐκ ἔχω τάλαινα ποῖ γνώμης πέσω·ὁρῶ δέ μʼ ἔργον δεινὸν ἐξειργασμένην.πόθεν γὰρ ἄν ποτʼ, ἀντὶ τοῦ θνῄσκων ὁ θὴρἐμοὶ παρέσχʼ εὔνοιαν, ἧς ἔθνῃσχʼ ὕπερ;οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τὸν βαλόντʼ ἀποφθίσαιχρῄζων ἔθελγέ μʼ· ὧν ἐγὼ μεθύστερον,ὅτʼ οὐκέτʼ ἀρκεῖ, τὴν μάθησιν ἄρνυμαι.μόνη γὰρ αὐτόν, εἴ τι μὴ ψευσθήσομαιγνώμης, ἐγὼ δύστηνος ἐξαποφθερῶ·τὸν γὰρ βαλόντʼ ἄτρακτον οἶδα καὶ θεὸνΧείρωνα πημήναντα, χὦνπερ ἂν θίγῃ,φθείρει τὰ πάντα κνώδαλʼ· ἐκ δὲ τοῦδʼ ὅδεσφαγῶν διελθὼν ἰὸς αἵματος μέλαςπῶς οὐκ ὀλεῖ καὶ τόνδε; δόξῃ γοῦν ἐμῇ.καίτοι δέδοκται, κεῖνος εἰ σφαλήσεται,ταύτῃ σὺν ὁρμῇ κἀμὲ συνθανεῖν ἅμα·ζῆν γὰρ κακῶς κλύουσαν οὐκ ἀνασχετόν,ἥτις προτιμᾷ μὴ κακὴ πεφυκέναι.