χαλκῆς ὅπως δύσνιπτον ἐκ δέλτου γραφήν.καί μοι τάδʼ ἦν πρόρρητα καὶ τοιαῦτʼ ἔδρων·τὸ φάρμακον τοῦτʼ ἄπυρον ἀκτῖνός τʼ ἀεὶθερμῆς ἄθικτον ἐν μυχοῖς σῴζειν ἐμέ,ἕως νιν ἀρτίχριστον ἁρμόσαιμί που.κἄδρων τοιαῦτα. νῦν δʼ, ὅτʼ ἦν ἐργαστέον,ἔχρισα μὲν κατʼ οἶκον ἐν δόμοις κρυφῇμαλλῷ, σπάσασα κτησίου βοτοῦ λάχνην,κἄθηκα συμπτύξασʼ ἀλαμπὲς ἡλίουκοίλῳ ζυγάστρῳ δῶρον, ὥσπερ εἴδετε.εἴσω δʼ ἀποστείχουσα δέρκομαι φάτινἄφραστον, ἀξύμβλητον ἀνθρώπῳ μαθεῖν.τὸ γὰρ κάταγμα τυγχάνω ῥίψασά πωςτῆς οἰός, ᾧ προύχριον, ἐς μέσην φλόγα,ἀκτῖνʼ ἐς ἡλιῶτιν· ὡς δʼ ἐθάλπετο,ῥεῖ πᾶν ἄδηλον καὶ κατέψηκται χθονί,μορφῇ μάλιστʼ εἰκαστὸν ὥστε πρίονοςἐκβρώματʼ ἂν βλέψειας ἐν τομῇ ξύλου.τοιόνδε κεῖται προπετές· ἐκ δὲ γῆς, ὅθενπρούκειτʼ, ἀναζέουσι θρομβώδεις ἀφροί,