ἕως σὺ ταῖς ἔσωθεν ἠγορῶ ξέναις,ὅπως φέρῃς μοι τόνδε ταναϋφῆ πέπλον,δώρημʼ ἐκείνῳ τἀνδρὶ τῆς ἐμῆς χερός.διδοὺς δὲ τόνδε φράζʼ ὅπως μηδεὶς βροτῶνκείνου πάροιθεν ἀμφιδύσεται χροΐ,μηδʼ ὄψεταί νιν μήτε φέγγος ἡλίουμήθʼ ἕρκος ἱερὸν μήτʼ ἐφέστιον σέλας,πρὶν κεῖνος αὐτὸν φανερὸς ἐμφανῶς σταθεὶςδείξῃ θεοῖσιν ἡμέρᾳ ταυροσφάγῳ.οὕτω γὰρ ηὔγμην, εἴ ποτʼ αὐτὸν ἐς δόμουςἴδοιμι σωθέντʼ ἢ κλύοιμι πανδίκως,στελεῖν χιτῶνι τῷδε καὶ φανεῖν θεοῖςθυτῆρα καινῷ καινὸν ἐν πεπλώματι.καὶ τῶνδʼ ἀποίσεις σῆμʼ, ὃ κεῖνος εὐμαθὲςσφραγῖδος ἕρκει τῷδʼ ἐπὸν μαθήσεται.ἀλλʼ ἕρπε, καὶ φύλασσε πρῶτα μὲν νόμον,τὸ μὴ ʼπιθυμεῖν πομπὸς ὢν περισσὰ δρᾶν·ἔπειθʼ ὅπως ἂν ἡ χάρις κείνου τέ σοικἀμοῦ ξυνελθοῦσʼ ἐξ ἁπλῆς διπλῆ φανῇ.Λίχαςἀλλʼ εἴπερ Ἑρμοῦ τήνδε πομπεύω τέχνην