ὁ πιστὸς ἡμῖν κἀγαθὸς καλούμενος,οἰκούριʼ ἀντέπεμψε τοῦ μακροῦ χρόνου.ἐγὼ δὲ θυμοῦσθαι μὲν οὐκ ἐπίσταμαινοσοῦντι κείνῳ πολλὰ τῇδε τῇ νόσῳ·τὸ δʼ αὖ ξυνοικεῖν τῇδʼ ὁμοῦ τίς ἂν γυνὴδύναιτο, κοινωνοῦσα τῶν αὐτῶν γάμων;ὁρῶ γὰρ ἥβην τὴν μὲν ἕρπουσαν πρόσω,τὴν δὲ φθίνουσαν· ὧν ἀφαρπάζειν φιλεῖὀφθαλμὸς ἄνθος, τῶν δʼ ὑπεκτρέπει πόδα.ταῦτʼ οὖν φοβοῦμαι μὴ πόσις μὲν Ἡρακλῆςἐμὸς καλῆται, τῆς νεωτέρας δʼ ἀνήρ.ἀλλʼ οὐ γάρ, ὥσπερ εἶπον, ὀργαίνειν καλὸνγυναῖκα νοῦν ἔχουσαν· ᾗ δʼ ἔχω, φίλαι,λυτήριον λώφημα, τῇδʼ ὑμῖν φράσω.ἦν μοι παλαιὸν δῶρον ἀρχαίου ποτὲθηρός, λέβητι χαλκέῳ κεκρυμμένον,ὃ παῖς ἔτʼ οὖσα τοῦ δασυστέρνου παρὰΝέσσου φθίνοντος ἐκ φονῶν ἀνειλόμην,ὃς τὸν βαθύρρουν ποταμὸν Εὔηνον βροτοὺςμισθοῦ ʼπόρευε χερσίν, οὔτε πομπίμοις