πολλοὶ γὰρ οἷς εἴρηκας, οἳ φράσουσʼ ἐμοί.κεἰ μὲν δέδοικας, οὐ καλῶς ταρβεῖς, ἐπεὶτὸ μὴ πυθέσθαι, τοῦτό μʼ ἀλγύνειεν ἄν·τὸ δʼ εἰδέναι τί δεινόν; οὐχὶ χἀτέραςπλείστας ἀνὴρ εἷς Ἡρακλῆς ἔγημε δή;κοὔπω τις αὐτῶν ἔκ γʼ ἐμοῦ λόγον κακὸνἠνέγκατʼ οὐδʼ ὄνειδος· ἥδε τʼ οὐδʼ ἂν εἰκάρτʼ ἐντακείη τῷ φιλεῖν, ἐπεί σφʼ ἐγὼᾤκτιρα δὴ μάλιστα προσβλέψασʼ, ὅτιτὸ κάλλος αὐτῆς τὸν βίον διώλεσεν,καὶ γῆν πατρῴαν οὐχ ἑκοῦσα δύσμοροςἔπερσε κἀδούλωσεν. ἀλλὰ ταῦτα μὲνῥείτω κατʼ οὖρον· σοὶ δʼ ἐγὼ φράζω κακὸνπρὸς ἄλλον εἶναι, πρὸς δʼ ἔμʼ ἀψευδεῖν ἀεί.Χορόςπείθου λεγούσῃ χρηστά, κοὐ μέμψει χρόνῳγυναικὶ τῇδε κἀπʼ ἐμοῦ κτήσει χάριν.Λίχαςἀλλʼ, ὦ φίλη δέσποινʼ, ἐπεί σε μανθάνωθνητὴν φρονοῦσαν θνητὰ κοὐκ ἀγνώμονα,πᾶν σοι φράσω τἀληθὲς οὐδὲ κρύψομαι.ἔστιν γὰρ οὕτως ὥσπερ οὗτος ἐννέπει.