πρατόν νιν ἐξέπεμψεν οὐδʼ ἠνέσχετο,ὁθούνεκʼ αὐτὸν μοῦνον ἀνθρώπων δόλῳἔκτεινεν· εἰ γὰρ ἐμφανῶς ἠμύνατο,Ζεύς τἂν συνέγνω ξὺν δίκῃ χειρουμένῳ·ὕβριν γὰρ οὐ στέργουσιν οὐδὲ δαίμονες.κεῖνοι δʼ ὑπερχλίοντες ἐκ γλώσσης κακῆςαὐτοὶ μὲν Ἅιδου πάντες εἴσʼ οἰκήτορες,πόλις δὲ δούλη· τάσδε δʼ ἅσπερ εἰσορᾷςἐξ ὀλβίων ἄζηλον εὑροῦσαι βίονχωροῦσι πρὸς σέ· ταῦτα γὰρ πόσις τε σὸςἐφεῖτʼ, ἐγὼ δὲ πιστὸς ὢν κείνῳ τελῶ.αὐτὸν δʼ ἐκεῖνον, εὖτʼ ἂν ἁγνὰ θύματαῥέξῃ πατρῴῳ Ζηνὶ τῆς ἁλώσεως,φρόνει νιν ὡς ἥξοντα· τοῦτο γὰρ λόγουπολλοῦ καλῶς λεχθέντος ἥδιστον κλύειν.Χορόςἄνασσα, νῦν σοι τέρψις ἐμφανὴς κυρεῖ,τῶν μὲν παρόντων, τὰ δὲ πεπυσμένῃ λόγῳ.Δηιάνειραπῶς δʼ οὐκ ἐγὼ χαίροιμʼ ἄν, ἀνδρὸς εὐτυχῆκλύουσα πρᾶξιν τήνδε, πανδίκῳ φρενί;πολλή ʼστʼ ἀνάγκη τῇδε τοῦτο συντρέχειν.