ἦ μὴν τὸν ἀγχιστῆρα τοῦδε τοῦ πάθουςξὺν παιδὶ καὶ γυναικὶ δουλώσειν ἔτι.κοὐχ ἡλίωσε τοὔπος, ἀλλʼ ὅθʼ ἁγνὸς ἦν,στρατὸν λαβὼν ἐπακτὸν ἔρχεται πόλιντὴν Εὐρυτείαν. τόνδε γὰρ μεταίτιονμόνον βροτῶν ἔφασκε τοῦδʼ εἶναι πάθους·ὃς αὐτὸν ἐλθόντʼ ἐς δόμους ἐφέστιον,ξένον παλαιὸν ὄντα, πολλὰ μὲν λόγοιςἐπερρόθησε, πολλὰ δʼ ἀτηρᾷ φρενί,λέγων χεροῖν μὲν ὡς ἄφυκτʼ ἔχων βέλητῶν ὧν τέκνων λείποιτο πρὸς τόξου κρίσιν,φωνεῖ δὲ δοῦλος ἀνδρὸς ὡς ἐλευθέρουῥαίοιτο· δείπνοις δʼ ἡνίκʼ ἦν ᾠνωμένος,ἔρριψεν ἐκτὸς αὐτόν. ὧν ἔχων χόλον,Λίχαςὡς ἵκετʼ αὖθις Ἴφιτος Τιρυνθίανπρὸς κλιτύν, ἵππους νομάδας ἐξιχνοσκοπῶν,τότʼ ἄλλοσʼ αὐτὸν ὄμμα, θατέρᾳ δὲ νοῦνἔχοντʼ, ἀπʼ ἄκρας ἧκε πυργώδους πλακός.ἔργου δʼ ἕκατι τοῦδε μηνίσας ἄναξὁ τῶν ἁπάντων Ζεὺς πατὴρ Ὀλύμπιος