οὔτε πλοῦτος, ἀλλʼ ἄφαρβέβακε, τῷ δʼ ἐπέρχεταιχαίρειν τε καὶ στέρεσθαι.ἃ καὶ σὲ τὰν ἄνασσαν ἐλπίσιν λέγωτάδʼ αἰὲν ἴσχειν· ἐπεὶ τίς ὧδετέκνοισι Ζῆνʼ ἄβουλον εἶδεν;

Δηιάνειραπεπυσμένη μέν, ὡς ἀπεικάσαι, πάρειπάθημα τοὐμόν· ὡς δʼ ἐγὼ θυμοφθορῶ,μήτʼ ἐκμάθοις παθοῦσα νῦν τʼ ἄπειρος εἶ.τὸ γὰρ νεάζον ἐν τοιοῖσδε βόσκεταιχώροισιν αὑτοῦ, καί νιν οὐ θάλπος θεοῦοὐδʼ ὄμβρος οὐδὲ πνευμάτων οὐδὲν κλονεῖ,ἀλλʼ ἡδοναῖς ἄμοχθον ἐξαίρει βίονἐς τοῦθʼ ἕως τις ἀντὶ παρθένου γυνὴκληθῇ λάβῃ τʼ ἐν νυκτὶ φροντίδων μέρος,ἤτοι πρὸς ἀνδρὸς ἢ τέκνων φοβουμένη.τότʼ ἄν τις εἰσίδοιτο, τὴν αὑτοῦ σκοπῶνπρᾶξιν, κακοῖσιν οἷς ἐγὼ βαρύνομαι.πάθη μὲν οὖν δὴ πόλλʼ ἔγωγʼ ἐκλαυσάμην·ἓν δʼ, οἷον οὔπω πρόσθεν, αὐτίκʼ ἐξερῶ.