ποθουμένᾳ γὰρ φρενὶ πυνθάνομαιτὰν ἀμφινεικῆ Δηιάνειραν ἀεί,οἷά τινʼ ἄθλιον ὄρνιν,οὔποτʼ εὐνάζειν ἀδακρύτων βλεφάρων πόθον, ἀλλʼεὔμναστον ἀνδρὸς δεῖμα τρέφουσαν ὁδοῦἐνθυμίοις εὐναῖς ἀνανδρώτοισι τρύχεσθαι, κακὰνδύστανον ἐλπίζουσαν αἶσαν.
Χορόςπολλὰ γὰρ ὥστʼ ἀκάμαντος ἢ νότου ἢ βορέα τιςκύματʼ ἂν εὐρέϊ πόντῳ βάντʼ ἐπιόντα τʼ ἴδοι,οὕτῶ δὲ τὸν Καδμογενῆ στρέφει, τὸ δʼ αὔξει,βιότου πολύπονον ὥσπερ πέλαγοςΚρήσιον. ἀλλά τις θεῶν αἰὲν ἀναμπλάκητον Ἅιδασφε δόμων ἐρύκει.
Χορόςὧν ἐπιμεμφομένα σʼ αἰδοῖα μέν, ἀντία δʼ οἴσω.φαμὶ γὰρ οὐκ ἀποτρύειν ἐλπίδα τὰν ἀγαθὰνχρῆναί σʼ· ἀνάλγητα γὰρ οὐδʼ ὁ πάντα κραίνων βασιλεὺς ἐπέβαλε θνατοῖς
Κρονίδας·ἀλλʼ ἐπὶ πῆμα καὶ χαρὰ πᾶσι κυκλοῦσιν, οἷονἄρκτου στροφάδες κέλευθοι.μένει γὰρ οὔτʼ αἰόλα
Χορόςνὺξ βροτοῖσιν οὔτε κῆρες