βίος γὰρ ὄνομ’ ἔχει πόνος γεγώς.

εἴης μοι, μέτριος δέ πωςεἴης μηδ’ ἀπολείποις.

Ἑκάτης ἄγαλμα φωσφόρου κύων ἔσῃ.

οὐ βούλομαι πλουτοῦντι δωρεῖσθαι πένης,μή μ’ ἄφρονα κρίνῃς ἢ διδοὺς αἰτεῖν δοκῶ.

ἀλλ’ ἀνοιστέος λόγος

ὃ δ’ ἄρτι θάλλων σάρκα διοπετὴς ὅπωςἀστὴρ ἀπέσβη, πνεῦμ’ ἀφεὶς ἐς αἰθέρα.

πολλαῖσι μορφαῖς οἱ θεοὶ σοφισμάτωνσφάλλουσιν ἡμᾶς κρείσσονες πεφυκότες.

μάντις δ’ ἄριστος ὅστις εἰκάζει καλῶς.

τῶν ἄγαν γὰρ ἅπτεταιθεός, τὰ μικρὰ δ’ εἰς τύχην ἀφεὶς ἐᾷ.

χαλεποὶ πόλεμοι γὰρ ἀδελφῶν.

ἀκόλασθ’ ὁμιλεῖν γίγνεται δούλων τέκνα.

ἡ γὰρ σιωπὴ τοῖς σοφοῖσιν ἀπόκρισις.

εἰ δ’ ἦσαν ἀνθρώποισιν ὠνητοὶ λόγοι,οὐδεὶς ἂν αὑτὸν εὖ λέγειν ἐβούλετο·νῦν δ’, ἐκ βαθείας γὰρ πάρεστιν αἰθέροςλαβεῖν ἀμοχθί, πᾶς τις ἥδεται λέγωντά τ’ ὄντα καὶ μή· ζημίαν γὰρ οὐκ ἔχει.

οὔτοι προσελθοῦσ’ ἡ Δίκη σε, μὴ τρέσῃς,παίσει πρὸς ἧπαρ οὐδὲ τῶν ἄλλων βροτῶντὸν ἄδικον, ἀλλὰ σῖγα καὶ βραδεῖ ποδὶστείχουσα μάρψει τοὺς κακούς, ὅταν τύχῃ.

τὰ τῶν τεκόντων σφάλματ’ εἰς τοὺς ἐκγόνουςοἱ θεοὶ τρέπουσιν.

εἰ δὲ πάρεργον χρή τι κομπάσαι, γύναι,οὐρανὸν ὑπὲρ γῆς ἔχομεν εὖ κεκραμένον,ἵν’ οὔτ’ ἄγαν πῦρ οὔτε χεῖμα συμπίτνει·ἃ δ’ Ἑλλὰς Ἀσία τ’ ἐκτρέφει κάλλιστα, γῆνδέλεαρ ἔχοντες 〈τήνδε〉 συνθηρεύομεν.

πολλοὺς δὲ βροντῆς πνεῦμ’ ἄναιμον ὤλεσεν.

οἶνος περάσας πλευμόνων διαρροάς

ἄλλην θέλουσιν εἰσαγώγιμον λαβεῖν

ὁ πετόμενος ἱερὸν ἀνὰ Διὸς αἰθέρα γοργοφόνος