δεινόν γε, τοῖς πλουτοῦσι τοῦτο δ’ ἔμφυτον,σκαιοῖσιν εἶναι· τί ποτε τοῦτο ταἴτιον;ἆρ’ ὄλβος αὐτοῖς ὅτι τυφλὸς συνηρετεῖ,τυφλὰς ἔχουσι τὰς φρένας καὶ τῆς τύχης;
ὡς πανταχοῦ γε πατρὶς ἡ βόσκουσα γῆ.
εὐδαιμονίζων ὄχλος ἐξέπληξέ με.
ἔλα δὲ μήτε Λιβυκὸν αἰθέρ’ εἰσβαλών·κρᾶσιν γὰρ ὑγρὰν οὐκ ἔχων, ἁψῖδα σὴνκάτω διήσει . . . . . . .ἵει δ’ ἐφ’ ἑπτὰ πλειάδων ἔχων δρόμον. . . .τοσαῦτ’ ἀκούσας παῖς ἔμαρψεν ἡνίας·κρούσας δὲ πλευρὰ πτεροφόρων ὀχημάτωνμεθῆκεν, αἳ δ’ ἔπταντ’ ἐπ’ αἰθέρος πτυχάς.πατὴρ δ’ ὄπισθε νῶτα σειραίου βεβὼςἵππευε παῖδα νουθετῶν· ἐκεῖσ’ ἔλα,τῇδε στρέφ’ ἅρμα, τῇδε.
πυρός τ’ ἐρινὺς ἐν νεκροῖς θερηνυαιζῶσ’ ἥδ’ ἀνίησ’ ἀτμὸν ἐμφανῆ . .ἀπωλόμην· οὐκ οἴσετ’ εἰς δόμους ν〈έκυν;〉νοεῖς; πόσις μοι πλησίον γαμηλίουςμολπὰς ἀυτεῖ παρθένοις ἡγούμενος.οὐ θᾶσσον; οὐ σταλαγμὸν ἐξομόρξετε,εἴ πού τις ἔστιν αἵματος χαμαὶ πεσών;ἐπείγετ’ εἶα, δμωίδες· κρύψω δέ νινξεστοῖσι θαλάμοις, ἔνθ’ ἐμῷ κεῖται πόσειχρυσός· μόνη δὲ κλῇθρ’ ἐγὼ σφραγίζομαι.ὦ καλλιφεγγὲς Ἥλι’, ὥς μ’ ἀπώλεσαςκαὶ τόνδ’ · Ἀπόλλων δ’ ἐν βροτοῖς ὀρθῶς καλῇ,ὅστις τὰ σιγῶντ’ ὀνόματ’ οἶδε δαιμόνων. Ὑμὴν Ὑμήν, τὰν Διὸς οὐρανίαν ἀείδομεντὰν ἐρώτων πότνιαν, τὰν παρθένοιςγαμήλιον Ἀφροδίταν.πότνια, σοὶ τάδ’ ἐγὼ νυμφεῖ’ ἀείδω,Κύπρι θεῶν καλλίστα,τῷ τε νεόζυγι σῷπώλῳ, τὸν ἐν αἰθέρι κρύπτειςσῶν γάμων γένναν·ἃ τὸν μέγαν τᾶσδε πόλεως βασιλῆ νυμφεύεται,ἀστερωποῖσιν δόμοισιν χρυσέωνἀρχόν, φίλον Ἀφροδίτᾳ.ὦ μακάρων βασιλεὺς μείζων ἔτ’ ὄλβον·ὃς θεὰν κηδεύσειςκαὶ μόνος ἀθανάτωνγαμβρὸς δι’ ἀπείρονα γαῖανθνατὸς ὑμνήσῃ. χώρει σὺ καὶ τάσδ’ εἰς δόμους ἄγων κόραςγυναῖκ’ ἄνωχθι πᾶσι τοῖς κατὰ στόμαθεοῖς χορεῦσαι καὶ κυκλώσασθαι δόμουςσεμνοῖσιν ὑμεναίοισιν, Ἑστίας θ’ ἕδος,ἀφ’ ἧς γε σώφρων πᾶς ἂν ἄρχεσθαι θέλοιεὐχὰς πο〈εῖσθαι〉. . . . . . .. . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . .θεᾶς προσελθεῖν τέμενος ἐξ ἐμῶν δόμων. ὦ δέσποτ’, ἔστρεψ’ ἐκ δόμων ταχὺν πόδα.οὗ γὰρ σὺ σῴζῃ σεμνὰ θησαυρίσματαχρυσοῦ, δι’ ἁρμῶν ἐξαμείβεται πύληςκαπνοῦ μέλαιν’ ἄησις ἔνδοθεν στέγης.προσθεὶς πρόσωπον φλόγα μὲν οὐχ ὁρῶ πυρός,γέμοντα δ’ οἶκον μέλανος ἔνδοθεν καπνοῦ.ἀλλ’ ἔσιθ’ ἐς οἶκον, μή τιν’ Ἥφαιστος χόλονδόμοις ἐπεισφρεὶς μέλαθρα συμφλέξῃ πυρὶ·ἐν τοῖσιν ἡδίστοισι Φαέθοντος γάμοις.πῶς φής; ὅρα μὴ θυμάτων πυρουμένωνκατ’ οἶκον ἀτμὸν κεῖσ’ ἀποσταλέντ’ ἴδῃς.ἅπαντα ταῦτ’ ἠθρησεκανπωτουσεχειοἶδεν δ’ ἐμὴ τάδ’ ἢ οὐκ ἐπίσταται δάμαρ;θυηπολοῦσα θεοῖς ἐκεῖσ’ ἔχει φρένας.ἀλλ’ εἶμ’, ἐπεί τοι καὶ φιλεῖ τὰ τοιάδεληφθέντα φαύλως ἐς μέγαν χειμῶν’ ἄγειν.σὺ δ’ ὡς πάρος δέσποινα Δήμητρος κόρηἭφαιστέ τ’ ἔστε πρευμενεῖς δόμοις ἐμοῖς.τάλαιν’ ἐγώ, τάλαινα, ποῖ πόδαπτερόεντα καταστάσω;ἀν’ αἰθέρ’; ἢ γᾶς ὑπὸ κεῦθος ἄφαντονἐξαμαυρωθῶ;ἰώ μοί μοι, κακὰ φανήσεται·βασίλεια τάλαινα παῖς τ’ ἔσωκρυφαῖος νέκυς.ὀτοτοτοῖ, κεραύνιαί τ’ ἐκ Διὸςπυριβόλοι πλαγαὶ λέχεα θ’ Ἁλίου.ὦ δυστάλαινα τῶν ἀμετρήτων κακῶνὨκεανοῦ κόρα,πατρὸς ἴθι πρόσπεσεγόνυ 〈λι〉ταῖς, σφαγὰςσφαγὰς οἰκτρά τ’ ἀρκέσαι σᾶς δειρᾶς.ἰώ μοί μοι.ἠκούσατ’ ἀρχὰς δεσπότου στεναγμάτων; ἰὼ τέκνον. καλεῖ τὸν οὐ κλύοντα δυστυχῆ γόνον. . . . . . . τῶνὁρᾶν σαφῆ. ψυκτήριαδένδρεα φίλαισιν ὠλέναισι λέξεται.
χρυσέα βῶλος
ἐν τοῖσι μώροις τοῦτ’ ἐγὼ κρίνω βροτῶν,ὅστις τῶν πατέρων παισὶ μὴ φρονοῦσιν εὖἢ καὶ πολίταις παραδίδωσ’ ἐξουσίαν.
μισῶ δὲ. . . . . . ἀγκύλοντόξον κρανείας, γυμνάσια δ’ οἰχοίατο.
φίλος δέ μοιἄλουτος ἐν φάραγξι σήπεται νέκυς.
πῶς δ’ ἂν φρονοίην, ᾧ παρῆν ἀπραγμόνωςἐν τοῖσι πολλοῖς ἠριθμημένῳ στρατοῦἴσον μετασχεῖν τῷ σοφωτάτῳ τύχης;
οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρον ὡς ἀνὴρ ἔφυ·τοὺς γὰρ περισσοὺς καί τι πράσσοντας πλέοντιμῶμεν ἄνδρας τ’ ἐν πόλει νομίζομεν.
ὀκνῶν δὲ μόχθων τῶν πρὶν ἐκχέαι χάρινκαὶ τοὺς παρόντας οὐκ ἀπωθοῦμαι πόνους.
δύσμορφα μέντοι τἄνδον εἰσιδεῖν, ξένε.
ἅλις, ὦ βιοτά· πέραινε,πρίν τινα συντυχίανἢ κτεάτεσσιν ἐμοῖς ἢ σώματι τῷδε γενέσθαι.
φαγέδαιν’ ἀεί μου σάρκα θοινᾶται ποδός
μακάριος ὅστις εὐτυχῶν οἴκοι μένει·ἐν γῇ δ’ ὁ φόρτος, καὶ πάλιν ναυτίλλεται.
ὁρᾶτε δ’ ὡς κἀν θεοῖσι κερδαίνειν καλόν,θαυμάζεται δ’ ὁ πλεῖστον ἐν ναοῖς ἔχωνχρυσόν. τί δῆτα καὶ σὲ κωλύει 〈λαβεῖν〉κέρδος, παρόν γε κἀξομοιοῦσθαι θεοῖς;
τί δῆτα θάκοις μαντικοῖς ἐνήμενοισαφῶς διόμνυσθ’ εἰδέναι τὰ δαιμόνων;οὐ τῶνδε χειρώνακτες ἄνθρωποι λόγων·ὅστις γὰρ αὐχεῖ θεῶν ἐπίστασθαι πέρι,οὐδέν τι μᾶλλον οἶδεν ἢ πείθειν λέγων.
ὑπέρ γε μέντοι παντὸς Ἑλλήνων στρατοῦαἰσχρὸν σιωπᾶν, βαρβάρους δ’ ἐᾶν λέγειν.