φάσμʼ, οὗ γε μηδʼ ὁρωμένου πίστις παρῆν·ἔλαφος γὰρ ἀσπαίρουσʼ ἔκειτʼ ἐπὶ χθονὶἰδεῖν μεγίστη διαπρεπής τε τὴν θέαν,ἧς αἵματι βωμὸς ἐραίνετʼ ἄρδην τῆς θεοῦ.κἀν τῷδε Κάλχας πῶς δοκεῖς χαίρων ἔφη·Ὦ τοῦδʼ Ἀχαιῶν κοίρανοι κοινοῦ στρατοῦ,ὁρᾶτε τήνδε θυσίαν, ἣν ἡ θεὸςπρούθηκε βωμίαν, ἔλαφον ὀρειδρόμον;ταύτην μάλιστα τῆς κόρης ἀσπάζεται,