πληγῆς κτύπον γὰρ πᾶς τις ᾔσθετʼ ἂν σαφῶς,τὴν παρθένον δʼ οὐκ εἶδεν οὗ γῆς εἰσέδυ.βοᾷ δʼ ἱερεύς, ἅπας δʼ ἐπήχησε στρατός,ἄελπτον εἰσιδόντες ἐκ θεῶν τινοςφάσμʼ, οὗ γε μηδʼ ὁρωμένου πίστις παρῆν·ἔλαφος γὰρ ἀσπαίρουσʼ ἔκειτʼ ἐπὶ χθονὶἰδεῖν μεγίστη διαπρεπής τε τὴν θέαν,ἧς αἵματι βωμὸς ἐραίνετʼ ἄρδην τῆς θεοῦ.κἀν τῷδε Κάλχας πῶς δοκεῖς χαίρων ἔφη·Ὦ τοῦδʼ Ἀχαιῶν κοίρανοι κοινοῦ στρατοῦ,ὁρᾶτε τήνδε θυσίαν, ἣν ἡ θεὸςπρούθηκε βωμίαν, ἔλαφον ὀρειδρόμον;ταύτην μάλιστα τῆς κόρης ἀσπάζεται,ὡς μὴ μιάνῃ βωμὸν εὐγενεῖ φόνῳ.ἡδέως τε τοῦτʼ ἐδέξατο, καὶ πλοῦν οὔριονδίδωσιν ἡμῖν Ἰλίου τʼ ἐπιδρομάς.πρὸς ταῦτα πᾶς τις θάρσος αἶρε ναυβάτης,χώρει τε πρὸς ναῦν· ὡς ἡμέρᾳ τῇδε δεῖλιπόντας ἡμᾶς Αὐλίδος κοίλους μυχοὺςΑἴγαιον οἶδμα διαπερᾶν.