ἀλλʼ, ὦ τέκνον, σοὶ πείσομαι· λέγεις γὰρ εὖ.Ἰφιγένειαὡς εὐτυχοῦσά γʼ Ἑλλάδος τʼ εὐεργέτις.Κλυταιμήστρατί δὴ κασιγνήταισιν ἀγγελῶ σέθεν;Ἰφιγένειαμηδʼ ἀμφὶ κείναις μέλανας ἐξάψῃ πέπλους.Κλυταιμήστραεἴπω δὲ παρὰ σοῦ φίλον ἔπος τι παρθένοις;Ἰφιγένειαχαίρειν γε. Ὀρέστην τʼ ἔκτρεφʼ ἄνδρα τόνδε μοι.Κλυταιμήστραπροσέλκυσαί νιν ὕστατον θεωμένη.Ἰφιγένειαὦ φίλτατʼ, ἐπεκούρησας ὅσον εἶχες φίλοις.Κλυταιμήστραἔσθʼ ὅ τι κατʼ Ἄργος δρῶσά σοι χάριν φέρω;Ἰφιγένειαπατέρα τὸν ἀμὸν μὴ στύγει, πόσιν γε σόν.Κλυταιμήστραδεινοὺς ἀγῶνας διὰ σὲ δεῖ κεῖνον δραμεῖν.Ἰφιγένειαἄκων μʼ ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος διώλεσεν.Κλυταιμήστραδόλῳ δʼ, ἀγεννῶς Ἀτρέως τʼ οὐκ ἀξίως.Ἰφιγένειατίς μʼ εἶσιν ἄξων πρὶν σπαράσσεσθαι κόμης;Κλυταιμήστραἐγώ, μετά γε σοῦ—Ἰφιγένειαμὴ σύ γʼ· οὐ καλῶς λέγεις.Κλυταιμήστραπέπλων ἐχομένη σῶν.Ἰφιγένειαἐμοί, μῆτερ, πιθοῦ·μένʼ· ὡς ἐμοί τε σοί τε κάλλιον τόδε.πατρὸς δʼ ὀπαδῶν τῶνδέ τίς με πεμπέτω