ὡς οὖν ἂν εἰδῇς τἀπʼ ἐμοῦ λελεγμένα,ἐλθὼν τάδʼ ὅπλα θήσομαι βωμοῦ πέλας,ὡς οὐκ ἐάσων σʼ ἀλλὰ κωλύσων θανεῖν.χρήσῃ δὲ καὶ σὺ τοῖς ἐμοῖς λόγοις τάχα,ὅταν πέλας σῆς φάσγανον δέρης ἴδῃς.οὔκουν ἐάσω σʼ ἀφροσύνῃ τῇ σῇ θανεῖν·ἐλθὼν δὲ σὺν ὅπλοις τοῖσδε πρὸς ναὸν θεᾶςκαραδοκήσω σὴν ἐκεῖ παρουσίαν.Ἰφιγένειαμῆτερ, τί σιγῇ δακρύοις τέγγεις κόρας;Κλυταιμήστραἔχω τάλαινα πρόφασιν ὥστʼ ἀλγεῖν φρένα.Ἰφιγένειαπαῦσαι· ʼμὲ μὴ κάκιζε· τάδε δέ μοι πιθοῦ.Κλυταιμήστραλέγʼ· ὡς παρʼ ἡμῶν οὐδὲν ἀδικήσῃ, τέκνον.Ἰφιγένειαμήτʼ οὖν γε τὸν σὸν πλόκαμον ἐκτέμῃς τριχός,μήτʼ ἀμφὶ σῶμα μέλανας ἀμπίσχῃ πέπλους.Κλυταιμήστρατί δὴ τόδʼ εἶπας, τέκνον; ἀπολέσασά σε;Ἰφιγένειαοὐ σύ γε· σέσῳσμαι, κατʼ ἐμὲ δʼ εὐκλεὴς ἔσῃ.Κλυταιμήστραπῶς εἶπας; οὐ πενθεῖν με σὴν ψυχὴν χρεών;Ἰφιγένειαἥκιστʼ, ἐπεί μοι τύμβος οὐ χωσθήσεται.Κλυταιμήστρατί δαί; τὸ θνῄσκειν, οὐ τάφος, νομίζεται.Ἰφιγένειαβωμὸς θεᾶς μοι μνῆμα τῆς Διὸς κόρης.