ἁμερίων, τὸ χρεὼν δέ τι δύσποτμονἀνδράσιν ἀνευρεῖν.ἰὼ ἰώ,μεγάλα πάθεα, μεγάλα δʼ ἄχεαΔαναΐδαις τιθεῖσα Τυνδαρὶς κόρα.

Χορόςἐγὼ μὲν οἰκτίρω σε συμφορᾶς κακῆςτυχοῦσαν, οἵας μήποτʼ ὤφελες τυχεῖν.

Ἰφιγένειαὦ τεκοῦσα μῆτερ, ἀνδρῶν ὄχλον εἰσορῶ πέλας.Κλυταιμήστρατόν τε τῆς θεᾶς παῖδα, τέκνον, ᾧ σὺ δεῦρʼ ἐλήλυθας.Ἰφιγένειαδιαχαλᾶτέ μοι μέλαθρα, δμῶες, ὡς κρύψω δέμας.Κλυταιμήστρατί δὲ τέκνον, φεύγεις;ἸφιγένειαἈχιλλέα τόνδʼ ἰδεῖν αἰσχύνομαι.Κλυταιμήστραὡς τί δή;Ἰφιγένειατὸ δυστυχές μοι τῶν γάμων αἰδῶ φέρει.Κλυταιμήστραοὐκ ἐν ἁβρότητι κεῖσαι πρὸς τὰ νῦν πεπτωκότα.ἀλλὰ μίμνʼ· οὐ σεμνότητος ἔργον, ἢν ὀνώμεθα.Ἀχιλλεύςὦ γύναι τάλαινα, Λήδας θύγατερ—Κλυταιμήστραοὐ ψευδῆ θροεῖς.Ἀχιλλεύςδείνʼ ἐν Ἀργείοις βοᾶται—Κλυταιμήστρατίνα βοήν; σήμαινέ μοι.