ναί, πρὸς γενείου σʼ ἀντόμεσθα δύο φίλω·ὃ μὲν νεοσσός ἐστιν, ἣ δʼ ηὐξημένη.ἓν συντεμοῦσα πάντα νικήσω λόγον·τὸ φῶς τόδʼ ἀνθρώποισιν ἥδιστον βλέπειν,τὰ νέρθε δʼ οὐδέν· μαίνεται δʼ ὃς εὔχεταιθανεῖν. κακῶς ζῆν κρεῖσσον ἢ καλῶς θανεῖν.Χορόςὦ τλῆμον Ἑλένη, διὰ σὲ καὶ τοὺς σοὺς γάμουςἀγὼν Ἀτρείδαις καὶ τέκνοις ἥκει μέγας.Ἀγαμέμνωνἐγὼ τά τʼ οἰκτρὰ συνετός εἰμι καὶ τὰ μή,φιλῶ τʼ ἐμαυτοῦ τέκνα· μαινοίμην γὰρ ἄν.δεινῶς δʼ ἔχει μοι ταῦτα τολμῆσαι, γύναι,δεινῶς δὲ καὶ μή· τοῦτο γὰρ πρᾶξαί με δεῖ.ὁρᾶθʼ ὅσον στράτευμα ναύφρακτον τόδε,χαλκέων θʼ ὅπλων ἄνακτες Ἑλλήνων ὅσοι,οἷς νόστος οὐκ ἔστʼ Ἰλίου πύργους ἔπι,εἰ μή σε θύσω, μάντις ὡς Κάλχας λέγει,οὐδʼ ἔστι Τροίας ἐξελεῖν κλεινὸν βάθρον.μέμηνε δʼ Ἀφροδίτη τις Ἑλλήνων στρατῷπλεῖν ὡς τάχιστα βαρβάρων ἐπὶ χθόνα,παῦσαί τε λέκτρων ἁρπαγὰς Ἑλληνικῶν·