νόστον πονηρόν, οἴκοθέν γʼ αἰσχρῶς ἰών;ἀλλʼ ἐμὲ δίκαιον ἀγαθὸν εὔχεσθαί τί σοι;οὔ τἄρʼ ἀσυνέτους τοὺς θεοὺς ἡγοίμεθʼ ἄν,εἰ τοῖσιν αὐθένταισιν εὖ φρονήσομεν;ἥκων δʼ ἂν Ἄργος προσπέσοις τέκνοισι σοῖς;ἀλλʼ οὐ θέμις σοι. τίς δὲ καὶ προσβλέψεταιπαίδων σʼ, ἵνʼ αὐτῶν προσέμενος κτάνῃς τινά;ταῦτʼ ἦλθες ἤδη διὰ λόγων, ἢ σκῆπτρά σοιμόνον διαφέρειν καὶ στρατηλατεῖν μέλει;ὃν χρῆν δίκαιον λόγον ἐν Ἀργείοις λέγειν·Βούλεσθʼ, Ἀχαιοί, πλεῖν Φρυγῶν ἐπὶ χθόνα;κλῆρον τίθεσθε παῖδʼ ὅτου θανεῖν χρεών.ἐν ἴσῳ γὰρ ἦν τόδʼ, ἀλλὰ μὴ σὲ ἐξαίρετονσφάγιον παρασχεῖν Δαναΐδαισι παῖδα σήν,ἢ Μενέλεων πρὸ μητρὸς Ἑρμιόνην κτανεῖν,οὗπερ τὸ πρᾶγμʼ ἦν. νῦν δʼ ἐγὼ μὲν ἡ τὸ σὸνσῴζουσα λέκτρον παιδὸς ἐστερήσομαι,ἡ δʼ ἐξαμαρτοῦσʼ, ὑπότροφον νεάνιδαΣπάρτῃ κομίζουσʼ, εὐτυχὴς γενήσεται.τούτων ἄμειψαί μʼ εἴ τι μὴ καλῶς λέγω·