κἀκεῖνος, οἶμαι, τέρπεται τιμώμενος.ἐγὼ μὲν οὖν καὶ Κάδμος, ὃν σὺ διαγελᾷς,κισσῷ τʼ ἐρεψόμεσθα καὶ χορεύσομεν,πολιὰ ξυνωρίς, ἀλλʼ ὅμως χορευτέον,κοὐ θεομαχήσω σῶν λόγων πεισθεὶς ὕπο.μαίνῃ γὰρ ὡς ἄλγιστα, κοὔτε φαρμάκοιςἄκη λάβοις ἂν οὔτʼ ἄνευ τούτων νοσεῖς.Χορόςὦ πρέσβυ, Φοῖβόν τʼ οὐ καταισχύνεις λόγοις,τιμῶν τε Βρόμιον σωφρονεῖς, μέγαν θεόν.Κάδμοςὦ παῖ, καλῶς σοι Τειρεσίας παρῄνεσεν.οἴκει μεθʼ ἡμῶν, μὴ θύραζε τῶν νόμων.νῦν γὰρ πέτῃ τε καὶ φρονῶν οὐδὲν φρονεῖς.κεἰ μὴ γὰρ ἔστιν ὁ θεὸς οὗτος, ὡς σὺ φῄς,παρὰ σοὶ λεγέσθω· καὶ καταψεύδου καλῶςὡς ἔστι, Σεμέλη θʼ ἵνα δοκῇ θεὸν τεκεῖν,ἡμῖν τε τιμὴ παντὶ τῷ γένει προσῇ.ὁρᾷς τὸν Ἀκτέωνος ἄθλιον μόρον,ὃν ὠμόσιτοι σκύλακες ἃς ἐθρέψατοδιεσπάσαντο, κρείσσονʼ ἐν κυναγίαιςἈρτέμιδος εἶναι κομπάσαντʼ, ἐν ὀργάσιν.