κρατῆρας, ἄλλην δʼ ἄλλοσʼ εἰς ἐρημίανπτώσσουσαν εὐναῖς ἀρσένων ὑπηρετεῖν,πρόφασιν μὲν ὡς δὴ μαινάδας θυοσκόους,τὴν δʼ Ἀφροδίτην πρόσθʼ ἄγειν τοῦ Βακχίου.ὅσας μὲν οὖν εἴληφα, δεσμίους χέραςσῴζουσι πανδήμοισι πρόσπολοι στέγαις·ὅσαι δʼ ἄπεισιν, ἐξ ὄρους θηράσομαι,Ἰνώ τʼ Ἀγαύην θʼ, ἥ μʼ ἔτικτʼ Ἐχίονι,Ἀκταίονός τε μητέρʼ, Αὐτονόην λέγω.καὶ σφᾶς σιδηραῖς ἁρμόσας ἐν ἄρκυσινπαύσω κακούργου τῆσδε βακχείας τάχα.λέγουσι δʼ ὥς τις εἰσελήλυθε ξένος,γόης ἐπῳδὸς Λυδίας ἀπὸ χθονός,ξανθοῖσι βοστρύχοισιν εὐοσμῶν κόμην,οἰνῶπας ὄσσοις χάριτας Ἀφροδίτης ἔχων,ὃς ἡμέρας τε κεὐφρόνας συγγίγνεταιτελετὰς προτείνων εὐίους νεάνισιν.εἰ δʼ αὐτὸν εἴσω τῆσδε λήψομαι στέγης,παύσω κτυποῦντα θύρσον ἀνασείοντά τεκόμας, τράχηλον σώματος χωρὶς τεμών.