τίς σὴν ταράσσει καρδίαν λυπηρὸς ὤν;λέγʼ, ὡς κολάζω τὸν ἀδικοῦντά σʼ, ὦ πάτερ.νῦν δʼ ἄθλιος μέν εἰμʼ ἐγώ, τλήμων δὲ σύ.οἰκτρὰ δὲ μήτηρ, τλήμονες δὲ σύγγονοι.εἰ δʼ ἔστιν ὅστις δαιμόνων ὑπερφρονεῖ,ἐς τοῦδʼ ἀθρήσας θάνατον ἡγείσθω θεούς.Χορόςτὸ μὲν σὸν ἀλγῶ, Κάδμε· σὸς δʼ ἔχει δίκηνπαῖς παιδὸς ἀξίαν μέν, ἀλγεινὴν δὲ σοί.Ἀγαύηὦ πάτερ, ὁρᾷς γὰρ τἄμʼ ὅσῳ μετεστράφη Διονυσοςδράκων γενήσῃ μεταβαλών, δάμαρ τε σὴἐκθηριωθεῖσʼ ὄφεος ἀλλάξει τύπον,ἣν Ἄρεος ἔσχες Ἁρμονίαν θνητὸς γεγώς.ὄχον δὲ μόσχων, χρησμὸς ὡς λέγει Διός,ἐλᾷς μετʼ ἀλόχου, βαρβάρων ἡγούμενος.πολλὰς δὲ πέρσεις ἀναρίθμῳ στρατεύματιπόλεις· ὅταν δὲ Λοξίου χρηστήριονδιαρπάσωσι, νόστον ἄθλιον πάλινσχήσουσι· σὲ δʼ Ἄρης Ἁρμονίαν τε ῥύσεταιμακάρων τʼ ἐς αἶαν σὸν καθιδρύσει βίον.