ἤκουσα γάρ του θυγατέρων τολμήματα,ἤδη κατʼ ἄστυ τειχέων ἔσω βεβὼςσὺν τῷ γέροντι Τειρεσίᾳ Βακχῶν πάρα·πάλιν δὲ κάμψας εἰς ὄρος κομίζομαιτὸν κατθανόντα παῖδα Μαινάδων ὕπο.καὶ τὴν μὲν Ἀκτέωνʼ Ἀρισταίῳ ποτὲτεκοῦσαν εἶδον Αὐτονόην Ἰνώ θʼ ἅμαἔτʼ ἀμφὶ δρυμοὺς οἰστροπλῆγας ἀθλίας,τὴν δʼ εἶπέ τίς μοι δεῦρο βακχείῳ ποδὶστείχειν Ἀγαύην, οὐδʼ ἄκραντʼ ἠκούσαμεν·λεύσσω γὰρ αὐτήν, ὄψιν οὐκ εὐδαίμονα.Ἀγαύηπάτερ, μέγιστον κομπάσαι πάρεστί σοι,πάντων ἀρίστας θυγατέρας σπεῖραι μακρῷθνητῶν· ἁπάσας εἶπον, ἐξόχως δʼ ἐμέ,ἣ τὰς παρʼ ἱστοῖς ἐκλιποῦσα κερκίδαςἐς μείζονʼ ἥκω, θῆρας ἀγρεύειν χεροῖν.φέρω δʼ ἐν ὠλέναισιν, ὡς ὁρᾷς, τάδελαβοῦσα τἀριστεῖα, σοῖσι πρὸς δόμοιςὡς ἀγκρεμασθῇ· σὺ δέ, πάτερ, δέξαι χεροῖν·γαυρούμενος δὲ τοῖς ἐμοῖς ἀγρεύμασιν