ὦ καλλίπυργον ἄστυ Θηβαίας χθονὸςναίοντες, ἔλθεθʼ ὡς ἴδητε τήνδʼ ἄγραν,Κάδμου θυγατέρες θηρὸς ἣν ἠγρεύσαμεν,οὐκ ἀγκυλητοῖς Θεσσαλῶν στοχάσμασιν,οὐ δικτύοισιν, ἀλλὰ λευκοπήχεσιχειρῶν ἀκμαῖσιν. κᾆτα κομπάζειν χρεὼνκαὶ λογχοποιῶν ὄργανα κτᾶσθαι μάτην;ἡμεῖς δέ γʼ αὐτῇ χειρὶ τόνδε θʼ εἵλομεν,χωρίς τε θηρὸς ἄρθρα διεφορήσαμεν.ποῦ μοι πατὴρ ὁ πρέσβυς; ἐλθέτω πέλας.Πενθεύς τʼ ἐμὸς παῖς ποῦ ʼστιν; αἰρέσθω λαβὼνπηκτῶν πρὸς οἴκους κλιμάκων προσαμβάσεις,ὡς πασσαλεύσῃ κρᾶτα τριγλύφοις τόδελέοντος ὃν πάρειμι θηράσασʼ ἐγώ.Κάδμοςἕπεσθέ μοι φέροντες ἄθλιον βάροςΠενθέως, ἕπεσθε, πρόσπολοι, δόμων πάρος,οὗ σῶμα μοχθῶν μυρίοις ζητήμασινφέρω τόδʼ, εὑρὼν ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖςδιασπαρακτόν, κοὐδὲν ἐν ταὐτῷ πέδῳλαβών, ἐν ὕλῃ κείμενον δυσευρέτῳ.