Ἰδαία μᾶτερμᾶτερ ὀβρίμα ὀβρίμα,αἰαὶ φονίων παθέων ἀνόμωντε κακῶν ἅπερ ἔδρακον ἔδρακονἐν δόμοις τυράννων.ἀμφιπορφυρέων πέπλωνὑπὸ σκότου ξίφη σπάσα-ντες ἄλλος ἄλλοσʼ ἐν χεροῖνδίνασεν ὄμμα, μή τις παρὼν τύχοι.ὡς κάπροι δʼ ὀρέστεροι γυ-ναικὸς ἀντίοι σταθέντεςἐννέπουσι· Κατθανῇκατθανῇ,κακός σʼ ἀποκτείνει πόσις,κασιγνήτου προδοὺςἐν Ἄργει θανεῖν γόνον.ἃ δʼ ἀνίαχεν ἴ-αχεν· Ὤμοι μοι.λευκὸν δʼ ἐμβαλοῦσα πῆχυν στέρνοιςκτύπησε κρᾶτα μέλεον πλαγᾷ·