οὐκ ἔστιν οὐδὲν κρεῖσσον ἢ φίλος σαφής,οὐ πλοῦτος, οὐ τυραννίς· ἀλόγιστον δέ τιτὸ πλῆθος ἀντάλλαγμα γενναίου φίλου.σὺ γὰρ τά τʼ εἰς Αἴγισθον ἐξηῦρες κακὰκαὶ πλησίον παρῆσθα κινδύνων ἐμοί,νῦν τʼ αὖ δίδως μοι πολεμίων τιμωρίανκοὐκ ἐκποδὼν εἶ — παύσομαί σʼ αἰνῶν, ἐπεὶβάρος τι κἀν τῷδʼ ἐστίν, αἰνεῖσθαι λίαν.ἐγὼ δὲ πάντως ἐκπνέων ψυχὴν ἐμὴνδράσας τι χρῄζω τοὺς ἐμοὺς ἐχθροὺς θανεῖν,ἵνʼ ἀνταναλώσω μὲν οἵ με προύδοσαν,στένωσι δʼ οἵπερ κἄμʼ ἔθηκαν ἄθλιον.Ἀγαμέμνονός τοι παῖς πέφυχʼ, ὃς Ἑλλάδοςἦρξʼ ἀξιωθείς, οὐ τύραννος, ἀλλʼ ὅμωςῥώμην θεοῦ τινʼ ἔσχε· ὃν οὐ καταισχυνῶδοῦλον παρασχὼν θάνατον, ἀλλʼ ἐλευθέρωςψυχὴν ἀφήσω, Μενέλεων δὲ τείσομαι.ἑνὸς γὰρ εἰ λαβοίμεθʼ, εὐτυχοῖμεν ἄν,εἴ ποθεν ἄελπτος παραπέσοι σωτηρίακτανοῦσι μὴ θανοῦσιν· εὔχομαι τάδε.