οὐδʼ εἶφʼ ὑπὲρ σοῦ, μὴ θανεῖν σπουδὴν ἔχων,Μενέλαος ὁ κακός, ὁ προδότης τοὐμοῦ πατρός;Ὀρέστηςοὐδʼ ὄμμʼ ἔδειξεν, ἀλλʼ ἐπὶ σκήπτροις ἔχωντὴν ἐλπίδʼ, εὐλαβεῖτο μὴ σῴζειν φίλους.ἀλλʼ εἶʼ ὅπως γενναῖα καὶ Ἀγαμέμνονοςδράσαντε κατθανούμεθʼ ἀξιώτατα.κἀγὼ μὲν εὐγένειαν ἀποδείξω πόλει,παίσας πρὸς ἧπαρ φασγάνῳ· σὲ δʼ αὖ χρεὼνὅμοια πράσσειν τοῖς ἐμοῖς τολμήμασιν.Πυλάδη, σὺ δʼ ἡμῖν τοῦ φόνου γενοῦ βραβεύς,καὶ κατθανόντοιν εὖ περίστειλον δέμαςθάψον τε κοινῇ πρὸς πατρὸς τύμβον φέρων.καὶ χαῖρʼ· ἐπʼ ἔργον δʼ, ὡς ὁρᾷς, πορεύομαι.Πυλάδηςἐπίσχες. ἓν μὲν πρῶτά σοι μομφὴν ἔχω,εἰ ζῆν με χρῄζειν σοῦ θανόντος ἤλπισας.Ὀρέστηςτί γὰρ προσήκει κατθανεῖν σʼ ἐμοῦ μέτα;Πυλάδηςἤρου; τί δὲ ζῆν σῆς ἑταιρίας ἄτερ;Ὀρέστηςοὐκ ἔκτανες σὴν μητέρʼ, ὡς ἐγὼ τάλας.Πυλάδηςσὺν σοί γε κοινῇ· ταὐτὰ καὶ πάσχειν με δεῖ.Ὀρέστηςἀπόδος τὸ σῶμα πατρί, μὴ σύνθνῃσκέ μοι.