ταλαίφρων, ἄφιλος φίλων,παντοδαπᾶς ἐπὶ γᾶς πόδαχριμπτόμενος εἰναλίῳκώπᾳ Τρῳάδος ἐκ γᾶς.
Ἑλένηἥδʼ αὖ τάφου τοῦδʼ εἰς ἕδρας ἐγὼ πάλινστείχω, μαθοῦσα Θεονόης φίλους λόγους,ἣ πάντʼ ἀληθῶς οἶδε· φησὶ δʼ ἐν φάειπόσιν τὸν ἁμὸν ζῶντα φέγγος εἰσορᾶν,πορθμοὺς δʼ ἀλᾶσθαι μυρίους πεπλωκόταἐκεῖσε κἀκεῖσʼ οὐδʼ ἀγύμναστον πλάνοις,ἥξειν δʼ ὅταν δὴ πημάτων λάβῃ τέλος.ἓν δʼ οὐκ ἔλεξεν, εἰ μολὼν σωθήσεται.ἐγὼ δʼ ἀπέστην τοῦτʼ ἐρωτῆσαι σαφῶς,ἡσθεῖσʼ ἐπεί νιν εἶπέ μοι σεσῳσμένον.ἐγγὺς δέ νίν που τῆσδʼ ἔφασκʼ εἶναι χθονός,ναυαγὸν ἐκπεσόντα σὺν παύροις φίλοις.ὤμοι, πόθʼ ἥξεις; ὡς ποθεινὸς ἂν μόλοις.ἔα, τίς οὗτος; οὔ τί που κρυπτεύομαιΠρωτέως ἀσέπτου παιδὸς ἐκ βουλευμάτων;οὐχ ὡς δρομαία πῶλος ἢ Βάκχη θεοῦ