τὸ δʼ ἔσχατον τοῦτʼ, εἰ μόλοιμεν ἐς πάτραν,κλῄθροις ἂν εἰργοίμεσθα — τὴν ὑπʼ Ἰλίῳδοκοῦντες Ἑλένην Μενέλεώ μʼ ἐλθεῖν μέτα.εἰ μὲν γὰρ ἔζη πόσις, ἀνεγνώσθημεν ἂνἐλθόντες, ἃ φανέρʼ ἦν μόνοις, ἐς ξύμβολα.νῦν δʼ οὔτε τοῦτʼ ἔστʼ οὔτε μὴ σωθῇ ποτε.τί δῆτʼ ἔτι ζῶ; τίνʼ ὑπολείπομαι τύχην;γάμους ἑλομένη τῶν κακῶν ὑπαλλαγάς,μετʼ ἀνδρὸς οἰκεῖν βαρβάρου πρὸς πλουσίαντράπεζαν ἵζουσʼ; ἀλλʼ ὅταν πόσις πικρὸςξυνῇ γυναικί, καὶ τὸ σῶμʼ ἐστιν πικρόν.θανεῖν κράτιστον· πῶς θάνοιμʼ ἂν οὐ καλῶς;ἀσχήμονες μὲν ἀγχόναι μετάρσιοι,κἀν τοῖσι δούλοις δυσπρεπὲς νομίζεται·σφαγαὶ δʼ ἔχουσιν εὐγενές τι καὶ καλόν,σμικρὸν δʼ ὁ καιρὸς σάρκʼ ἀπαλλάξαι βίου.ἐς γὰρ τοσοῦτον ἤλθομεν βάθος κακῶν·αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι διὰ τὸ κάλλος εὐτυχεῖςγυναῖκες, ἡμᾶς δʼ αὐτὸ τοῦτʼ ἀπώλεσεν.ΧορόςἙλένη, τὸν ἐλθόνθʼ, ὅστις ἐστὶν ὁ ξένος,