ὃς δόλιον εὐνὴν ἐξέπραξʼ ὑπʼ αἰετοῦδίωγμα φεύγων, εἰ σαφὴς οὗτος λόγος·Ἑλένη δʼ ἐκλήθην. ἃ δὲ πεπόνθαμεν κακὰλέγοιμʼ ἄν. ἦλθον τρεῖς θεαὶ κάλλους πέριἸδαῖον ἐς κευθμῶνʼ Ἀλέξανδρον πάρα,Ἥρα Κύπρις τε διογενής τε παρθένος,μορφῆς θέλουσαι διαπεράνασθαι κρίσιν.τοὐμὸν δὲ κάλλος, εἰ καλὸν τὸ δυστυχές,Κύπρις προτείνασʼ ὡς Ἀλέξανδρος γαμεῖ,νικᾷ. λιπὼν δὲ βούσταθμʼ Ἰδαῖος ΠάριςΣπάρτην ἀφίκεθʼ ὡς ἐμὸν σχήσων λέχος.Ἥρα δὲ μεμφθεῖσʼ οὕνεκʼ οὐ νικᾷ θεάς,ἐξηνέμωσε τἄμʼ Ἀλεξάνδρῳ λέχη,δίδωσι δʼ οὐκ ἔμʼ, ἀλλʼ ὁμοιώσασʼ ἐμοὶεἴδωλον ἔμπνουν οὐρανοῦ ξυνθεῖσʼ ἄπο,Πριάμου τυράννου παιδί· καὶ δοκεῖ μʼ ἔχειν — κενὴν δόκησιν, οὐκ ἔχων. τὰ δʼ αὖ Διὸςβουλεύματʼ ἄλλα τοῖσδε συμβαίνει κακοῖς·πόλεμον γὰρ εἰσήνεγκεν Ἑλλήνων χθονὶκαὶ Φρυξὶ δυστήνοισιν, ὡς ὄχλου βροτῶν