Διόσκοροι καλοῦμεν, οὓς Λήδα ποτὲἔτικτεν Ἑλένην θʼ, ἣ πέφευγε σοὺς δόμους·οὐ γὰρ πεπρωμένοισιν ὀργίζῃ γάμοις,οὐδʼ ἡ θεᾶς Νηρῇδος ἔκγονος κόρηἀδικεῖ σʼ ἀδελφὴ Θεονόη, τὰ τῶν θεῶντιμῶσα πατρός τʼ ἐνδίκους ἐπιστολάς.ἐς μὲν γὰρ αἰεὶ τὸν παρόντα νῦν χρόνονκείνην κατοικεῖν σοῖσιν ἐν δόμοις ἐχρῆν· ἐπεὶ δὲ Τροίας ἐξανεστάθη βάθρα,καὶ τοῖς θεοῖς παρέσχε τοὔνομʼ, οὐκέτι·ἐν τοῖσι δʼ αὑτῆς δεῖ νιν ἐζεῦχθαι γάμοιςἐλθεῖν τʼ ἐς οἴκους καὶ συνοικῆσαι πόσει.ἀλλʼ ἴσχε μὲν σῆς συγγόνου μέλαν ξίφος,νόμιζε δʼ αὐτὴν σωφρόνως πράσσειν τάδε.πάλαι δʼ ἀδελφὴν κἂν πρὶν ἐξεσώσαμεν,ἐπείπερ ἡμᾶς Ζεὺς ἐποίησεν θεούς·ἀλλʼ ἥσσονʼ ἦμεν τοῦ πεπρωμένου θʼ ἅμακαὶ τῶν θεῶν, οἷς ταῦτʼ ἔδοξεν ὧδʼ ἔχειν.σοὶ μὲν τάδʼ αὐδῶ, συγγόνῳ δʼ ἐμῇ λέγω·πλεῖ ξὺν πόσει σῷ· πνεῦμα δʼ ἕξετʼ οὔριον·