ἔνεστι δʼ ἱερὸν τῆς δίκης ἐμοὶ μέγαἐν τῇ φύσει· καὶ τοῦτο Νηρέως πάραἔχουσα σῴζειν, Μενέλεως, πειράσομαι.Ἥρᾳ δʼ, ἐπείπερ βούλεταί σʼ εὐεργετεῖν,ἐς ταὐτὸν οἴσω ψῆφον· ἡ Κύπρις δʼ ἐμοὶἵλεως μὲν εἴη, ξυμβέβηκε δʼ οὐδαμοῦ·πειράσομαι δὲ παρθένος μένειν ἀεί.ἃ δʼ ἀμφὶ τύμβῳ τῷδʼ ὀνειδίζεις πατρί,ἡμῖν ὅδʼ αὑτὸς μῦθος. ἀδικοίημεν ἄν,εἰ μὴ ἀποδώσω· καὶ γὰρ ἂν κεῖνος βλέπωνἀπέδωκεν ἂν σοὶ τήνδʼ ἔχειν, ταύτῃ δὲ σέ.καὶ γὰρ τίσις τῶνδʼ ἐστὶ τοῖς τε νερτέροιςκαὶ τοῖς ἄνωθεν πᾶσιν ἀνθρώποις· ὁ νοῦςτῶν κατθανόντων ζῇ μὲν οὔ, γνώμην δʼ ἔχειἀθάνατον εἰς ἀθάνατον αἰθέρʼ ἐμπεσών.ὡς οὖν παραινῶ μὴ μακράν, σιγήσομαιἅ μου καθικετεύσατʼ, οὐδὲ μωρίᾳξύμβουλος ἔσομαι τῇ κασιγνήτου ποτέ.εὐεργετῶ γὰρ κεῖνον οὐ δοκοῦσʼ ὅμως, ἐκ δυσσεβείας ὅσιον εἰ τίθημί νιν.