ταύτην ἐπειδὴ θαλερὸς εἶχʼ ἥβης χρόνος,μνηστῆρες ᾔτουν Ἑλλάδος πρῶτοι χθονός.δείσας δὲ μή τῳ παῖδʼ ἀριστέων τέκοιἈγαμέμνονος ποινάτορʼ, εἶχεν ἐν δόμοιςΑἴγισθος οὐδʼ ἥρμοζε νυμφίῳ τινί.ἐπεὶ δὲ καὶ τοῦτʼ ἦν φόβου πολλοῦ πλέων,μή τῳ λαθραίως τέκνα γενναίῳ τέκοι,κτανεῖν σφε βουλεύσαντος, ὠμόφρων ὅμωςμήτηρ νιν ἐξέσῳσεν Αἰγίσθου χερός.ἐς μὲν γὰρ ἄνδρα σκῆψιν εἶχʼ ὀλωλότα,παίδων δʼ ἔδεισε μὴ φθονηθείη φόνῳ.ἐκ τῶνδε δὴ τοιόνδʼ ἐμηχανήσατοΑἴγισθος· ὃς μὲν γῆς ἀπηλλάχθη φυγὰςἈγαμέμνονος παῖς, χρυσὸν εἶφʼ ὃς ἂν κτάνῃ,ἡμῖν δὲ δὴ δίδωσιν Ἠλέκτραν ἔχεινδάμαρτα, πατέρων μὲν Μυκηναίων ἄπογεγῶσιν — οὐ δὴ τοῦτό γʼ ἐξελέγχομαι·λαμπροὶ γὰρ ἐς γένος γε, χρημάτων δὲ δὴπένητες, ἔνθεν ηὑγένειʼ ἀπόλλυται — ὡς ἀσθενεῖ δοὺς ἀσθενῆ λάβοι φόβον.