ἦν οὑμὸς υἱὸς κάλλος ἐκπρεπέστατος,ὁ σὸς δʼ ἰδών νιν νοῦς ἐποιήθη Κύπρις·τὰ μῶρα γὰρ πάντʼ ἐστὶν Ἀφροδίτη βροτοῖς,καὶ τοὔνομʼ ὀρθῶς ἀφροσύνης ἄρχει θεᾶς.ὃν εἰσιδοῦσα βαρβάροις ἐσθήμασιχρυσῷ τε λαμπρὸν ἐξεμαργώθης φρένας.ἐν μὲν γὰρ Ἄργει μίκρʼ ἔχουσʼ ἀνεστρέφου,Σπάρτης δʼ ἀπαλλαχθεῖσα τὴν Φρυγῶν πόλινχρυσῷ ῥέουσαν ἤλπισας κατακλύσεινδαπάναισιν· οὐδʼ ἦν ἱκανά σοι τὰ Μενέλεωμέλαθρα ταῖς σαῖς ἐγκαθυβρίζειν τρυφαῖς.εἶἑν· βίᾳ γὰρ παῖδα φῄς σʼ ἄγειν ἐμόν·τίς Σπαρτιατῶν ᾔσθετʼ; ἢ ποίαν βοὴνἀνωλόλυξας — Κάστορος νεανίουτοῦ συζύγου τʼ ἔτʼ ὄντος, οὐ κατʼ ἄστρα πω;ἐπεὶ δὲ Τροίαν ἦλθες Ἀργεῖοί τέ σουκατʼ ἴχνος, ἦν δὲ δοριπετὴς ἀγωνία,εἰ μὲν τὰ τοῦδε κρείσσονʼ ἀγγέλλοιτό σοι,Μενέλαον ᾔνεις, παῖς ὅπως λυποῖτʼ ἐμὸςἔχων ἔρωτος ἀνταγωνιστὴν μέγαν·