τὴν θεὸν κόλαζε καὶ Διὸς κρείσσων γενοῦ,ὃς τῶν μὲν ἄλλων δαιμόνων ἔχει κράτος,κείνης δὲ δοῦλός ἐστι· συγγνώμη δʼ ἐμοί.ἔνθεν δʼ ἔχοις ἂν εἰς ἔμʼ εὐπρεπῆ λόγον·ἐπεὶ θανὼν γῆς ἦλθʼ Ἀλέξανδρος μυχούς,χρῆν μʼ, ἡνίκʼ οὐκ ἦν θεοπόνητά μου λέχη,λιποῦσαν οἴκους ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν.ἔσπευδον αὐτὸ τοῦτο· μάρτυρες δέ μοιπύργων πυλωροὶ κἀπὸ τειχέων σκοποί,οἳ πολλάκις μʼ ἐφηῦρον ἐξ ἐπάλξεωνπλεκταῖσιν ἐς γῆν σῶμα κλέπτουσαν τόδε.βίᾳ δʼ ὁ καινός μʼ οὗτος ἁρπάσας πόσιςΔηίφοβος ἄλοχον εἶχεν ἀκόντων Φρυγῶν.πῶς οὖν ἔτʼ ἂν θνῄσκοιμʼ ἂν ἐνδίκως, πόσι,πρὸς σοῦ δικαίως, ἣν ὁ μὲν βίᾳ γαμεῖ,τὰ δʼ οἴκοθεν κεῖνʼ ἀντὶ νικητηρίωνπικρῶς ἐδούλευσʼ; εἰ δὲ τῶν θεῶν κρατεῖνβούλῃ, τὸ χρῄζειν ἀμαθές ἐστί σου τόδε.Χορόςβασίλειʼ, ἄμυνον σοῖς τέκνοισι καὶ πάτρᾳ