τί δʼ ἔστιν; εὐχὰς ὡς ἐκαίνισας θεῶν.Ἑκάβηαἰνῶ σε, Μενέλαʼ, εἰ κτενεῖς δάμαρτα σήν.ὁρᾶν δὲ τήνδε φεῦγε, μή σʼ ἕλῃ πόθῳ.αἱρεῖ γὰρ ἀνδρῶν ὄμματʼ, ἐξαιρεῖ πόλεις,πίμπρησιν οἴκους· ὧδʼ ἔχει κηλήματα.ἐγώ νιν οἶδα, καὶ σύ, χοἱ πεπονθότες.ἙλένηΜενέλαε, φροίμιον μὲν ἄξιον φόβουτόδʼ ἐστίν· ἐν γὰρ χερσὶ προσπόλων σέθενβίᾳ πρὸ τῶνδε δωμάτων ἐκπέμπομαι.ἀτὰρ σχεδὸν μὲν οἶδά σοι μισουμένη,ὅμως δʼ ἐρέσθαι βούλομαι· γνῶμαι τίνεςἝλλησι καὶ σοὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι;Μενέλαοςοὐκ εἰς ἀκριβὲς ἦλθες, ἀλλʼ ἅπας στρατὸςκτανεῖν ἐμοί σʼ ἔδωκεν, ὅνπερ ἠδίκεις.Ἑλένηἔξεστιν οὖν πρὸς ταῦτʼ ἀμείψασθαι λόγῳ,ὡς οὐ δικαίως, ἢν θάνω, θανούμεθα;Μενέλαοςοὐκ ἐς λόγους ἐλήλυθʼ, ἀλλά σε κτενῶν.Ἑκάβηἄκουσον αὐτῆς, μὴ θάνῃ τοῦδʼ ἐνδεής,Μενέλαε, καὶ δὸς τοὺς ἐναντίους λόγουςἡμῖν κατʼ αὐτῆς· τῶν γὰρ ἐν Τροίᾳ κακῶν