ἥκω δὲ τὴν τάλαιναν — οὐ γὰρ ἡδέωςὄνομα δάμαρτος ἥ ποτʼ ἦν ἐμὴ λέγω — ἄξων· δόμοις γὰρ τοῖσδʼ ἐν αἰχμαλωτικοῖςκατηρίθμηται Τρῳάδων ἄλλων μέτα.οἵπερ γὰρ αὐτὴν ἐξεμόχθησαν δορί,κτανεῖν ἐμοί νιν ἔδοσαν, εἴτε μὴ κτανὼνθέλοιμʼ ἄγεσθαι πάλιν ἐς Ἀργείαν χθόνα.ἐμοὶ δʼ ἔδοξε τὸν μὲν ἐν Τροίᾳ μόρονἙλένης ἐᾶσαι, ναυπόρῳ δʼ ἄγειν πλάτῃἙλληνίδʼ ἐς γῆν κᾆτʼ ἐκεῖ δοῦναι κτανεῖν,ποινὰς ὅσοις τεθνᾶσʼ ἐν Ἰλίῳ φίλοι.ἀλλʼ εἶα χωρεῖτʼ ἐς δόμους, ὀπάονες,κομίζετʼ αὐτὴν τῆς μιαιφονωτάτηςκόμης ἐπισπάσαντες· οὔριοι δʼ ὅτανπνοαὶ μόλωσι, πέμψομέν νιν Ἑλλάδα.Ἑκάβηὦ γῆς ὄχημα κἀπὶ γῆς ἔχων ἕδραν,ὅστις ποτʼ εἶ σύ, δυστόπαστος εἰδέναι,Ζεύς, εἴτʼ ἀνάγκη φύσεος εἴτε νοῦς βροτῶν,προσηυξάμην σε· πάντα γὰρ διʼ ἀψόφουβαίνων κελεύθου κατὰ δίκην τὰ θνήτʼ ἄγεις.