οὐκέτʼ ὄνειδος ἐρῶ·τὸ τᾶς δὲ λευκοπτέρουφίλιον Ἁμέρας βροτοῖςφέγγος ὀλοὸν εἶδε γαῖαν,εἶδε περγάμων ὄλεθρον,τεκνοποιὸν ἔχουσα τᾶσδεγᾶς πόσιν ἐν θαλάμοις,ὃν ἀστέρων τέθριππος ἔλα-βε χρύσεος ὄχος ἀναρπάσας,ἐλπίδα γᾷ πατρίᾳ μεγάλαν· τὰ θεῶν δὲφίλτρα φροῦδα Τροίᾳ.

Μενέλαοςὦ καλλιφεγγὲς ἡλίου σέλας τόδε,ἐν ᾧ δάμαρτα τὴν ἐμὴν χειρώσομαι Ἑλένην· ὁ γὰρ δὴ πολλὰ μοχθήσας ἐγὼΜενέλαός εἰμι καὶ στράτευμʼ Ἀχαιϊκόν.ἦλθον δὲ Τροίαν οὐχ ὅσον δοκοῦσί μεγυναικὸς οὕνεκʼ, ἀλλʼ ἐπʼ ἄνδρʼ ὃς ἐξ ἐμῶνδόμων δάμαρτα ξεναπάτης ἐλῄσατο.κεῖνος μὲν οὖν δέδωκε σὺν θεοῖς δίκηναὐτός τε καὶ γῆ δορὶ πεσοῦσʼ Ἑλληνικῷ.