Δαρδανίας φοινία κατέλυσεν αἰχμά.
Χορόςμάταν ἄρʼ, ὦ χρυσέαις ἐν οἰνοχόαις ἁβρὰ βαίνων,Λαομεδόντιε παῖ,Ζηνὸς ἔχεις κυλίκων πλήρωμα, καλλίσταν λατρείαν·ἁ δέ σε γειναμένα πυρὶ δαίεται·ἠιόνες δʼ ἅλιαιἴακχον οἰωνὸς οἷ-ον τεκέων ὕπερ βοᾷ,ᾇ μὲν εὐνάτορας, ᾇ δὲ παῖδας,ᾇ δὲ ματέρας γεραιάς.τὰ δὲ σὰ δροσόεντα λουτρὰγυμνασίων τε δρόμοιβεβᾶσι, σὺ δὲ πρόσωπα νεα-ρὰ χάρισι παρὰ Διὸς θρόνοιςκαλλιγάλανα τρέφεις· Πριάμοιο δὲ γαῖανἙλλὰς ὤλεσʼ αἰχμά.
ΧορόςἜρως Ἔρως, ὃς τὰ Δαρδάνεια μέλαθρά ποτʼ ἦλθεςοὐρανίδαισι μέλων,ὡς τότε μὲν μεγάλως Τροίαν ἐπύργωσας, θεοῖσικῆδος ἀναψάμενος. τὸ μὲν οὖν Διὸς