διολλύμεσθα, παιδί τʼ οὐ δυναίμεθʼ ἂνθάνατον ἀρῆξαι. κρύπτετʼ ἄθλιον δέμαςκαὶ ῥίπτετʼ ἐς ναῦς· ἐπὶ καλὸν γὰρ ἔρχομαιὑμέναιον, ἀπολέσασα τοὐμαυτῆς τέκνον.Χορόςτάλαινα Τροία, μυρίους ἀπώλεσαςμιᾶς γυναικὸς καὶ λέχους στυγνοῦ χάριν.

Ταλθύβιοςἄγε παῖ, φίλιον πρόσπτυγμα μεθεὶςμητρὸς μογερᾶς, βαῖνε πατρῴωνπύργων ἐπʼ ἄκρας στεφάνας, ὅθι σοιπνεῦμα μεθεῖναι ψῆφος ἐκράνθη.λαμβάνετʼ αὐτόν. τὰ δὲ τοιάδε χρὴκηρυκεύειν, ὅστις ἄνοικτοςκαὶ ἀναιδείᾳ τῆς ἡμετέραςγνώμης μᾶλλον φίλος ἐστίν.

Ἑκάβηὦ τέκνον, ὦ παῖ παιδὸς μογεροῦ,συλώμεθα σὴν ψυχὴν ἀδίκωςμήτηρ κἀγώ. τί πάθω; τί σʼ ἐγώ,δύσμορε, δράσω; τάδε σοι δίδομενπλήγματα κρατὸς στέρνων τε κόπους·τῶνδε γὰρ ἄρχομεν. οἲ ʼγὼ πόλεως,