νικᾷ γὰρ οὑκ θεῶν με δύστηνος κλύδων.ἀλλʼ, ὦ φίλη παῖ, τὰς μὲν Ἕκτορος τύχαςἔασον· οὐ μὴ δάκρυά νιν σώσῃ τὰ σά·τίμα δὲ τὸν παρόντα δεσπότην σέθεν,φίλον διδοῦσα δέλεαρ ἀνδρὶ σῶν τρόπων.κἂν δρᾷς τάδʼ, ἐς τὸ κοινὸν εὐφρανεῖς φίλουςκαὶ παῖδα τόνδε παιδὸς ἐκθρέψειας ἂνΤροίᾳ μέγιστον ὠφέλημʼ, ἵνʼ — εἴ ποτε — ἐκ σοῦ γενόμενοι παῖδες Ἴλιον πάλινκατοικίσειαν, καὶ πόλις γένοιτʼ ἔτι.ἀλλʼ ἐκ λόγου γὰρ ἄλλος ἐκβαίνει λόγος,τίνʼ αὖ δέδορκα τόνδʼ Ἀχαιϊκὸν λάτρινστείχοντα καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων;ΤαλθύβιοςΦρυγῶν ἀρίστου πρίν ποθʼ Ἕκτορος δάμαρ,μή με στυγήσῃς· οὐχ ἑκὼν γὰρ ἀγγελῶ.Δαναῶν δὲ κοινὰ Πελοπιδῶν τʼ ἀγγέλματα Ἀνδρομάχητί δʼ ἔστιν; ὥς μοι φροιμίων ἄρχῃ κακῶν.Ταλθύβιοςἔδοξε τόνδε παῖδα πῶς εἴπω λόγον;Ἀνδρομάχημῶν οὐ τὸν αὐτὸν δεσπότην ἡμῖν ἔχειν;Ταλθύβιοςοὐδεὶς Ἀχαιῶν τοῦδε δεσπόσει ποτέ.