πρῶτος τὸ παρθένειον ἐζεύξω λέχος.καὶ νῦν ὄλωλας μὲν σύ, ναυσθλοῦμαι δʼ ἐγὼπρὸς Ἑλλάδʼ αἰχμάλωτος ἐς δοῦλον ζυγόν.ἆρʼ οὐκ ἐλάσσω τῶν ἐμῶν ἔχειν κακῶνΠολυξένης ὄλεθρος, ἣν καταστένεις;ἐμοὶ γὰρ οὐδʼ ὃ πᾶσι λείπεται βροτοῖςξύνεστιν ἐλπίς, οὐδὲ κλέπτομαι φρέναςπράξειν τι κεδνόν· ἡδὺ δʼ ἐστὶ καὶ δοκεῖν.Χορόςἐς ταὐτὸν ἥκεις συμφορᾶς· θρηνοῦσα δὲτὸ σὸν διδάσκεις μʼ ἔνθα πημάτων κυρῶ.Ἑκάβηαὐτὴ μὲν οὔπω ναὸς εἰσέβην σκάφος,γραφῇ δʼ ἰδοῦσα καὶ κλύουσʼ ἐπίσταμαι.ναύταις γὰρ ἢν μὲν μέτριος ᾖ χειμὼν φέρειν,προθυμίαν ἔχουσι σωθῆναι πόνων,ὁ μὲν παρʼ οἴαχʼ, ὁ δʼ ἐπὶ λαίφεσιν βεβώς,ὁ δʼ ἄντλον εἴργων ναός· ἢν δʼ ὑπερβάλῃπολὺς ταραχθεὶς πόντος, ἐνδόντες τύχῃπαρεῖσαν αὑτοὺς κυμάτων δρομήμασιν.οὕτω δὲ κἀγὼ πόλλʼ ἔχουσα πήματαἄφθογγός εἰμι καὶ παρεῖσʼ ἐῶ στόμα·