κείνῳ τε νίκην ὧν ἐχρῆν παριέναι.καὶ τῶνδε κληδὼν ἐς στράτευμʼ Ἀχαιϊκὸνἐλθοῦσʼ ἀπώλεσέν μʼ· ἐπεὶ γὰρ ᾑρέθην,Ἀχιλλέως με παῖς ἐβουλήθη λαβεῖνδάμαρτα· δουλεύσω δʼ ἐν αὐθεντῶν δόμοις.κεἰ μὲν παρώσασʼ Ἕκτορος φίλον κάραπρὸς τὸν παρόντα πόσιν ἀναπτύξω φρένα,κακὴ φανοῦμαι τῷ θανόντι· τόνδε δʼ αὖστυγοῦσʼ ἐμαυτῆς δεσπόταις μισήσομαι.καίτοι λέγουσιν ὡς μίʼ εὐφρόνη χαλᾷτὸ δυσμενὲς γυναικὸς εἰς ἀνδρὸς λέχος·ἀπέπτυσʼ αὐτήν, ἥτις ἄνδρα τὸν πάροςκαινοῖσι λέκτροις ἀποβαλοῦσʼ ἄλλον φιλεῖ.ἀλλʼ οὐδὲ πῶλος ἥτις ἂν διαζυγῇτῆς συντραφείσης, ῥᾳδίως ἕλξει ζυγόν.καίτοι τὸ θηριῶδες ἄφθογγόν τʼ ἔφυξυνέσει τʼ ἄχρηστον τῇ φύσει τε λείπεται.σὲ δʼ, ὦ φίλʼ Ἕκτορ, εἶχον ἄνδρʼ ἀρκοῦντά μοιξυνέσει γένει πλούτῳ τε κἀνδρείᾳ μέγαν·ἀκήρατον δέ μʼ ἐκ πατρὸς λαβὼν δόμων