δούλια Τροίᾳ.

Ἑκάβηὦ πατρίς, ὦ μελέα Ἀνδρομάχηκαταλειπομέναν σε δακρύω,Ἑκάβηνῦν τέλος οἰκτρὸν ὁρᾷς.Ἀνδρομάχηκαὶ ἐμὸν δόμον ἔνθʼ ἐλοχεύθην.Ἑκάβηὦ τέκνʼ, ἐρημόπολις μάτηρ ἀπολείπεται ὑμῶν,οἷος ἰάλεμος, οἷά τε πένθηδάκρυά τʼ ἐκ δακρύων καταλείβεταιἁμετέροισι δόμοις· ὁ θανὼν δʼ ἐπι-λάθεται ἀλγέων ~~ἀδάκρυτος~~.Χορόςὡς ἡδὺ δάκρυα τοῖς κακῶς πεπραγόσιθρήνων τʼ ὀδυρμοὶ μοῦσά θʼ ἣ λύπας ἔχει.Ἀνδρομάχηὦ μῆτερ ἀνδρός, ὅς ποτʼ Ἀργείων δορὶπλείστους διώλεσʼ, Ἕκτορος, τάδʼ εἰσορᾷς;Ἑκάβηὁρῶ τὰ τῶν θεῶν, ὡς τὰ μὲν πυργοῦσʼ ἄνωτὸ μηδὲν ὄντα, τὰ δὲ δοκοῦντʼ ἀπώλεσαν.Ἀνδρομάχηἀγόμεθα λεία σὺν τέκνῳ· τὸ δʼ εὐγενὲςἐς δοῦλον ἥκει, μεταβολὰς τοσάσδʼ ἔχον.Ἑκάβητὸ τῆς ἀνάγκης δεινόν· ἄρτι κἀπʼ ἐμοῦ